اول سپتامبر اولین سالگرد درگذشت استاد بزرگوارم پرفسور لوئی فاورو است. ایشان بزرگترین استاد حقوق اساسی فرانسه در قرن بیستم بودند. خدمات بزرگی به علم حقوق اساسی نمودند. دکترین حقوق اساسی فرانسه و نیز تصمیمات نهادهائی چون شورای قانون اساسی فرانسه به شدت متاثر از اندیشه های اوست.
چندي پيش نامه اي از اميركبير به ناصرالدين شاه را در اين وبلاگ آورده بودم:
«قربانت شوم!
الساعه كه در ايوان منزل با همشيره همايوني به شكستن لبه ناني مشغولم، خبر رسيد كه شاهزاده موثقالدوله، حاكم قم را كه به جرم رشاء و ارتشاء معزول كرده بودم، به توصيه عمه خود، ابقا فرموده و سخن هزل بر زبان راندهايد. فرستادم او را تحتالحفظ به تهران بياورند تا اعليحضرت بدانند كه اداره امور مملكت، با توصيه عمه و خاله نميشود.
زياده جسارت است. تقي».
اسفند ماه سال ۱۳۸۲ برای مدت کوتاهی به ایران رفته بودم، اواخر آن، به شیراز رفتم. آنجا شبی به زیارتگاه شاه چراغ رفتم.
در داخل حرم نشسته و به دیوار تکیه داده بودم، داشتم با موبایلم از ضریح عکس می گرفتم.
جوانی وارد شد و چند قدم جلوتر از من نشست و شروع کرد به نماز خواندن، از قیافه اش، آشفتگی اش و از اضطرابش معلوم بود که مشکلی بزرگ برایش آمده است. در حال نماز خواندن، به گریه افتاد. امن یجیب المضطر اذا دعاه و یکشف السوء (آیا چه کسی است که دعای مضطر را اجابت کرده و ناراحتی و ظلم را از او بردارد ؟ سوره نمل آیه ۶۲ ) را با خلوص تمام و بغض آمیز می خواند. توسل شدید و التماس دردمندانه او، بین او و خدایش ارتباطی عمیق ایجاد کرده بود. این مساله توجه مرا به طور ناخودآگاه جلب کرد.
شما در حال دیدن بایگانی تارنوشت آخرین تزار هستید برای شهریور, ۱۳۸۴.