آخرین تزار

اين سخني گزاف نيست كه بگوييم امروزه اينترنت جاي تمام رسانه هاي پيش از خود (از قبيل روزنامه٬ نشريه٬ كتاب ) را تسخير كرده است.
امروزه در هر گوشه دنيا٬ هر كس از هر قشري به نوعي به اين رسانه پيوسته است٬ هر كس براي خود سايتي يا لااقل وبلاگي ساخته و در آن آزادانه تر از كار با رسانه هاي پيشين٬ مطالبش را منتشر مي كند. با ديدن اين حجم زياد از صفحات وب است كه به مفهوم واقعي آزادي بيان پي برده مي شود.
در اين ميان٬ قشر حقوقدان٬ حضوري كمرنگ تر از ساير اقشار دارند. در ايران٬ متاسفانه تعداد افراد حقوقدان كه با ايجاد سايت يا وبلاگ٬ به انتشار انديشه ها و يا كارهاي علمي و عملي خود مي پردازند٬ بسيار كم است.
قشر حقوقدان متاسفانه خيلي محافظه كار و خوددار عمل مي كند. از حجم امروزين در حدود ۷۵.۰۰۰ وبلاگ فعال فارسي٬ چند وبلاگ حقوقي وجود دارد؟
نمي شود حقوق را با برخي ديگر از علوم (مثلا مهندسي معدن) سنجيد و حضور كم حقوقدان ها را در اينترنت با حضور كم اعضاي آن علم در اينترنت مقايسه كرد و نتيجه گرفت كه حضور كمرنگ حقوقدان ايراني در اينترنت نيز امري عادي است. حقوق از علوم اجتماعي مي باشد و از همين رو٬ مطالب و موضوعات آن به همه جامعه مربوط مي شود٬ از حقوق اساسي گرفته تا حقوق چك و برات و سفته و تجارت الكترونيك.
لذا تقريبا تمام مسايلي كه در اينترنت مطرح مي شوند٬ داراي جنبه حقوقي نيز مي باشند ولي كمتر حقوقداني يافت مي شود كه فعالانه به بيان ديدگاههاي حقوقي خود در خصوص اين مسايل بپردازد.
اگر هر حقوقدان يك وبلاگ داشته باشد كه در آن حداقل يك جمله حقوقي بنويسد٬ اين كار خيلي كمك مي كند به حضور كافي و مناسب حقوق ايران در اينترنت. در وهله اول اين خلا حضور كميتي حقوق و حقوقدان ايراني است كه بايد برطرف گردد. حضور كيفيتي به تبع حضور کمیتی خواهد بود.

مشكل را با طرح چندين سوال بيان مي كنم:
چرا يك دانشجوي حقوق بايد فكر كند كه حرفي براي گفتن ندارد؟ يك دانشجوي ترم اول حقوق كه يك درس دو واحدي حقوق گذرانده باشد٬ آيا راجع به همان درس يك جمله براي گفتن ندارد؟

استاد حقوق٬ چرا مطالب درسي اش را در اينترنت منتشر نكند؟ چرا سطح كلاسش را از يك جمع چهل پنجاه نفره دانشجويانش به سطح هزاران نفري اينترنت نمي گستراند؟ آيا حتما بايد استاد برجسته اي بود كه به خود حق داد تا دروس دانشگاهي را از سطح محدود كلاس دانشكده به سطح گسترده كاربران اينترنتي گسترش داد؟ از اساتيد برجسته چند نفر را مي شناسيم كه به بيان انديشه هايشان در قالب سايت يا وبلاگشان مي پردازند؟

امروزه در ساير كشورهاي دنيا كه بيشتر از ايران٬ اينترنت در تمام ابعاد جامعه نفوذ كرده است٬ اساتيد حقوق هم براي خود سايت يا وبلاگ ايجاد كرده و دروس خود يا لااقل كليات آنها را در اينترنت گذاشته اند٬ اما اساتيد حقوق ايران جز تعدادي انگشت شمار چرا به اين عرصه وارد نشده اند؟ تازه آنهايي هم كه سايت يا وبلاگ دارند٬ سايتشان بيشتر به كارت ويزيت دفتر وكالتشان مي ماند كه در آن به توصيف سوابق علمي و عملي خود براي معرفي خود به مشتريان پرداخته اند. ضمن اينكه اين نيز خود اقدام شايسته اي است٬ اما چرا نبايد به انتشار مطالب درسي شان پرداخت؟ چرا هزاران دانشجوي ايراني را از علم و دانسته هاي خود بهره مند نساخت؟

دانشجويان دكترا و فوق ليسانس حقوق كه كارهاي تحقيقاتي انجام مي دهند٬ چرا حاصل زحماتشان در كنج كتابخانه شخصي اساتيدشان خاك بخورند؟ چرا كارهايي كه با مشقت و گذاشتن وقت زياد انجام داده اند٬ بي ثمر و بلا استفاده بمانند؟

دانشجوي حقوق در هر سطحي كه باشد٬ چرا بايد نكاتي كه در مورد هر مطلب درسي به ذهنش مي رسد٬ فقط در ذهنش بماند و بعد از مدتي شايد براي خودش هم فراموش شود؟

قاضي دادگستري كه دادنامه خوبي صادر مي كند٬ چرا آن دادنامه بايد در كنج بايگاني فلان مجتمع قضايي خاك بخورد؟ چرا آراء خوب را منتشر نكند تا به ايجاد رويه قضاپي مناسب كمك كند٬ هم به ساير همكارانش و هم به دانشجويان حقوق كه همكاران آينده اش خواهند بود؟

قاضي دادگستري چرا نبايد شرح برخي از پرونده هايش را منتشر كند تا باعث يادگيري همكاران و دانشجويان حقوق شود؟

وكيل دادگستري چرا نبايد لوايح خوب و مستدلش را منتشر كند؟

چرا احكام دادگاهها٬ قوانين و مقررات٬ آيين نامه ها و بخشنامه ها مورد نقد قرار نگيرند؟

در يك كلام چرا مباحث حقوقي كه در دانشكده هاي حقوق مطرحند٬ نبايد در اينترنت مطرح گردند؟

به نظر من كه سالياني است هم حقوقدان بوده و هم در قالب سايت هاي شبكه حقوق٬ به اينترنت مشغولم٬ جواب عمده به اين چراها٬ اين است كه متاسفانه حقوقدان ايراني خصلتي محافظه كارانه و خوددار دارد!

به عنوان يك دانشجوي حقوق٬ به حقوقدانان ايراني پيشنهاد و توصيه مي كنم كه از اينترنت ـ اين ابزار جادويي ـ براي پر كردن خلاهاي فوق الذكر و مطرح كردن هر چه بيشتر حقوق ايراني در اينترنت پا پيش گذارد.

شبكه حقوق به سهم خود در سايت هاي مختلف خود٬ امكان حضور حقوقدان ايراني را فراهم آورده است.

حقوقدانانی كه بخواهند خود و سوابق تحصيلي و حرفه اي خود را به كاربران اينترنت معرفي كنند مي توانند به سادگي عضو سايت حقوقدان شوند و متن خود را در فضاي اختصاصي خود در سايت ـ با استفاده از امكانات مناسبي كه در آنجا موجود است‌ـ بنويسند تا در سايت منتشر شود(معرفي حقوقدان).

هر حقوقدان هم كه بخواهد به انتشار مقالات يا يادداشت هاي خود بپردازد مي توانند به سادگي عضو سايت اينترنتي وبلاگ حقوقي شود و مطالب علمي خود را ـ‌ كوتاه يا طولاني ‌ـ‌ ٬ منتشر كند(انتشار مطالب حقوقي).

انجمن هاي گفتگوي سايت حقوقدان نيز مكانهایی هستند براي بحث آزادانه حقوقي در موضوعات مختلف حقوقي بين حقوقدان هاي ايراني. مطالعه مطالب٬ سوالات٬ جوابها٬ ديدگاهها و نظريات حقوقدان ها در اين انجمن ها حاوي نكات آموزنده بسياري است.

شبكه حقوق آماده است كه دروس اساتيد حقوق و نيز تحقيقات دانشجويان حقوق را منتشر كند. دانشجوياني نيز كه متن دروس اساتيدشان را تايپ كرده اند٬ مي توانند با كسب اجازه از اساتيد مربوطه براي ما ارسال دارند تا با نام اساتيد مربوطه و دانشجويان مريوطه منتشر كنيم.

اميدوارم شاهد حضور قانع كننده حقوقدان ايراني در اينترنت و از بين رفتن خلا كنوني باشيم.

نوشته شده در چهارشنبه, تیر ۸م, ۱۳۸۴ در ۶:۱۵ ق.ظ و جا گرفته است در بخش حقوق اطلاعات و ارتباطات, حقوقدان. شما می توانید پیگیری کنید برداشت های بیان شده درباره این نوشته، از راه RSS 2.0. شما می توانید برداشت خود را بیان کنید, یا بازتاب نشان دهید درباره این نوشته، در تارنما یا تارنوشت خود.